Neyden kaçarsa onunla sınanır insan.
Neyin varlığını ararsa onun yokluğuyla kavrulur. Canı yanıyordu Akif'in. Ezo'yu görmüştü. Onu, canını, sevdiği kadını kocasıyla görmüştü. İclal istemiyor demişti. İstemeye istemeye evlendi demişti. Oysa Akif'in gördükleri asla istemeyen bir kadının halleri değildi. Halinden memnundu Ezo. Kocam diyerek boynuna atlayacak, sımsıkı sarılacak kadar memnundu hem de. İçi yanıyordu Akif'in. İçinin acısıyla nefes alamayacak gibi hissediyordu. Yakmak istiyordu o konağı. Yakıp yok etmek ama buna hakkı var mıydı ki? Yoktu! Buraya geldiğinden beri iki sene geçmiş olmasına rağmen toplasan 3 kere bile göremediği bir kadının hasretini çekmek onun salaklığıydı. Kendi salaklığına yanıyordu Akif. Nasıl olup da kanmıştı iki güzel bakışına, bir hülyalı göz süzüşüne? Nasıl
