Tugay sabahın ilk ışıklarıyla birlikte gözlerini araladı. Odanın loşluğunu delen solgun gün ışığı, perde aralığından içeri süzülüyor, karşı duvarda silik gölgeler oluşturuyordu. Başını yastıktan kaldırdı, derin bir iç geçirdi. Üç gün geçmişti Mehmet Ali Bey’in ölümünün ardından. Sokağın o alışıldık sessizliği yeniden yerini bulmuştu. Kalabalıklar dağılmış, evin önü bomboş kalmıştı. Geride yalnızca yas kalmıştı. Acı, artık törenin değil, her evin kendi iç duvarlarında yankılanan bir fısıltıydı.
Perdeyi aralayıp dışarı baktı. Haziran ayının ilk günlerinde olmalarına rağmen hava griydi; sanki gökyüzü bile ölüme saygı gösteriyor, neşelenmeye çekiniyordu. Derin bir nefes aldı, sonra pencerenin önünden çekildi ve banyoya yöneldi. Duşun altına geçtiğinde suyun sıcaklığı, omuzlarındaki gerginliği
