9 AY SONRA...
Taziye Evi – Mart 2001, Ankara
Mart’ın ayazı hâlâ yüzlere vuruyordu. Baharın adını taşıdığına bakmadan, soğuğunu bastırmıştı başkente. Taziye evinin önünde, kadınlar şallara, paltolara sarılmış, plastik sandalyelere ilişmişti.Evde taziye ağırlanıyordu.
Sokağa araçlar sıralanmış, yakın çevreden gelen komşular, akrabalar, tanıdıklar sırayla ellerini ovuşturarak içeri giriyor, baş sağlığı dileyip kenara çekiliyorlardı.
Erkekler avlunun sağ köşesinde ayrı oturmuştu. Elden ele çay tepsileri dolaşıyordu. Ceketler, fötr şapkalar, hafif kamburlaşmış yaşlı adamlar… Bazıları ev sahibinin omzuna dokunuyor, bazıları “Allah rahmet eylesin” deyip gözlerini yere indiriyordu. Genç erkekler, gelen gidenin peşinde dolaşıyor, sobanın yanına sandalye çekip çay ikram ediyordu.
Avlunun solund
