İlayda bana döndü, gözleri ciddiydi.
“Ne oldu?” diye sordu.
Ben, derin bir nefes aldım, kelimeler boğazımda düğümlenmiş gibiydi.
“Bana sürekli terörist demesinden ve birilerini öldürecekmişim gibi muamele etmesinden bıktım. Artık dayanamıyorum. Kaç kez ben terörist değilim diyorum ama duymuyor, anlamıyor.”
İlayda başını salladı, sessiz kaldı, sadece “Anladım.” dedi. Sanki bütün olanları ve olanları olabileceğini tek kelimeyle özetlemiş gibiydi. Sonra telefonu aldı, ekranı açtı ve Seher ’i aradı.
“Seher, Serdar Komutan ’ın bir sorgusu vardı ya, şu lambacı olan adam. Evet. Onun sorgu kaydına ulaşır ve bana getirir misin?”
Kısa bir süre sonra telefonu kapattı. Sessizlik çökmüştü aramızda, ama kalbim göğsümden taşacak gibi çarpıyordu. Sonra Seher, elinde küçük bir USB ile geldi. Selamla
