Üçüncü gün geldiğinde, artık içimde garip bir heyecan vardı. Önceki günlerde her şey daha çok hazırlık gibiydi. Ama bugün… bugün elim gerçekten silaha alışmaya başlayacaktı. Bunu biliyordum.
Serdar beni poligona çağırdığında sabah erkendi. Güneş yeni yükselmişti. Çimenlerin üzerinde hala sabahın serinliği vardı. O serinlik benim de içimdeydi; biraz heyecan, biraz korku, biraz da kendime inat. Onun yanına vardığımda yüzümde sahte bir ciddiyet takındım, ama kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.
“Bugün biraz daha ciddileşiyoruz.” dedi Serdar. Sesinde yine o tok, güven veren ton vardı.
“Ben zaten hep ciddiyim.” dedim. Ama aslında yalan söylemiştim. İçimde hala onun dikkatini çekme isteği vardı. Ciddiyetle oynuyordum.
Tabancayı elime verdi. Tutuşumun düzelmesi için ellerimden tuttu. İlk dokundu
