Ömür, elinde ki poşetleri kenara koyup, neredeyse sürünerek koltuğa uzanıp , kafasını Esra’nın dizine koydu. Yorgundu! Bitkindi! Aile tanışmalarından ve tüm bunlardan nefret ediyordu. Doğrusu tüm Dünyadan nefret ediyordu.
Ne olurdu sahi , o karışmadan herkes birbiriyle tanışsa , onlara sadece evlenmek kalsa.
Yemek , tanışma , söz , nişan , kına , düğün. Tüm bunlar tek başına bile uykularını kaçıracak kabus gibiydi.
“Sonunda evin yolunu buldunuz hanım efendi” dedi Esra tripli bir sesle.
“Esoo”
“Hım”
“Beni öldürmeye ne dersin?” Sesi o kadar ciddiydi ki Esra bir an için dehşetle baktı Ömür’e. Sonra alnına minik bir şaplak attı.
“Seni öldürmekten beter edecek şeyler varken , erkenden kurtulmanı sağlar mıyım sanıyorsun?”
“Hainsin! Hiç mi acımıyorsun kardeşine ha.”
“Beter ol!” ded
