Ateş’in Anlatımıyla
Doğumhane kapısında zaman geçmiyordu… Her saniye bir ömür gibiydi. Ne oturabiliyordum, ne de ayakta durmaya gücüm vardı. Dizlerimin bağı çözülmüş, kalbim sanki göğsümden çıkacak gibiydi. İnsan yaşarken nefes alırdı, alması gerekirdi. Peki ya ben neden nefes alamıyordum? Sanki içimdeki ateş ciğerlerimi kavuruyor, nefesimi kesiyordu. Her şey bir yana, o kapının ardında hayatımın en kıymetli iki varlığı vardı,Asmin ve oğlumuz…
Umut ileri geri yürüyordu; yüzü solgun, gözlerinde endişenin en keskin hali vardı. Eliyle saçlarını geriye itti, sonra duvara yaslandı, bir an derin bir nefes aldı ama o nefes bile göğsüne sığmadı.
“Şu an Asmin içeride doğum diyorlar!” diye patladı sonunda. Sesi titriyordu, çaresizdi. “Ama daha erken, yedi aylık ya! Bebeğe bir şey olursa... ya Asm
