Elazia yatağına uzanırken, bir eli hâlâ yarasının üzerindeydi; parmak uçları, kumaşın altından tenine sızan donuk bir sıcaklığı hissedebiliyordu. Kanaması durmuş olabilirdi ama yaranın içten içe yanan sızısı, bedenine yayılıyordu; kasıklarına vuran keskin ağrı, nefes almasını bile zaman zaman zorlaştırıyordu. Hareket ettikçe kaslarındaki gerilme, sanki iç organlarını çeken görünmez ipler gibi zonkluyor, her kıpırtıda içine gömülen bir diken gibi acıyordu. O anın paniğiyle yaptığı kontrolsüz manevraların bedeninde bıraktığı etkiler, şimdi ağır ağır kendini göstermeye başlamıştı—bir yerlerini incitmişti, belki bir kas yırtılmış, belki kaburga ezilmişti. Bu düşünceyle başını yastığa koydu; tüy gibi hafif olması gereken yastık, başını taş gibi karşılayınca içinde bastırdığı her yorgunluk anide
