Gordan da duymuştu… İçeriden gelen o boğuk, neredeyse duyulmayacak kadar hafif sürtünme sesi. Sanki bir şey, yerini değiştiriyor; ama insan gibi değil, bilinçsizce, sürünerek, bir hayaletin iz bırakan yankısı gibi. Gordan’ın omurgasından aşağı soğuk bir ürperti indi. Anna da hissetmişti; göz göze geldiklerinde, birbirlerinin korkusunu görmüşlerdi. Kapının hemen önünde durmuş, sessizlik içinde bekliyorlardı. Anna, önce zile bastı. Bir… iki… sonra tokmağı çaldı. Ama içeriden yalnızca adım sesleri duyuldu – gecikmeli, sürünür gibi, bir sağ ayağın ardından istemsiz gelen sol adım. Kararsız ve yabancı. Sanki kapıya gelen bir insan değil, yürümeyi hatırlamaya çalışan bir şeydi. Anna’nın eli zile uzanmış halde kaldı, sonra yavaşça geriye çekildi. Göğsü hızlanan nefesiyle inip kalkıyordu. Gordan,
