Aralarındaki hava yoğunlaştı; camların dışındaki , acil durum sirenleri, kırmızı ışığın aralıklı yanıp sönmeleri — hepsi, Anna ve Gordan’ın arasındaki sessizliğin üzerine ağır bir örtü gibi düştü. Gordan, Anna’nın yüzüne baktı; savaşta harap olmuş bir şehir gibi, yorgun ama dimdik. Elleri temkinli ama özlemle hareket etti. Parmaklarının ucu, kadının terden yanaklarına yapışmış sarı perçemlerine dokundu. Başparmağı, alnına yapışan saç teline hafifçe takıldı, ardından nazikçe yanağında iz bırakarak kaydı. Parmaklarının altındaki ten hâlâ sıcaktı — hâlâ hayattaydı. Bu farkındalık, adamın göğsünde ağır bir taş gibi çözüldü.
Anna, başını hafifçe eğdi, gözlerini kapattı. Gordan’ın ellerinde unuttuğu bir huzur vardı. Yüzüne dokunan parmaklardan geçmişin anıları, kızlarının kahkahaları ve huzurl
