Açelya Anlatıyor
Yattığım yerden sessizce camdan dışarıyı izliyordum. Hava güneşliydi, kuşlar görüş açıma giren ağaçların dallarına konuyor sonra geri uçuyor, birbirini kovalıyordu. Sessizliğim boğazımda yer etmeye başlamışken yalnız kaldığım hastane odasında uyanıkken camdan bakıyordum. Belimdeki yara organlarıma zarar vermemişti hatta bana bile zarar vermemişti ama tek düşündüğüm Efe'ydi.
O hep akıllı ve anlayışlı bir çocuk olmuştu, insanların duygularını analiz eder onlarla empati kurardı. Eminim kendisini suçlamaktan başka bir şey yapmıyordu artık. Ece ve Özlem ameliyattan çıktığımda yanıma gelmişti ama o odaya bile girmemişti.
Oysa herkesten çok onu görmek istemiştim. İyi olduğumu bilsin, ona kızgın olmadığımı görsün, kendisini suçlamaması gerektiğini anlasın istemiştim.
"Açelya?"
