Dün gece otel odasında Asil’in kurduğu cümleden sonra ona hiçbir şey demeden oradan ayrıldım. Madem böyle hissediyordu ya da düşünüyordu o zaman neden yollarımızı ayırmıştı? Ona aşık değildim ya da hoşlantı tarzı bir şey duymuyordum ama şuan yanımda olmasını istiyordum. İnsanlara güvenmek benim için zordu hatta Asil’in bir baş belası olduğunu düşünüyordum ama yokluğunu gördüğümde ona güvendiğimi ya da güvenmek istediğimi fark etmiştim.
Her neyse.
Mehir bugün okula gelmemişti. Hiç yaptığı bir şey olmadığı için kendimi yalnız hissetmiştim ve ona mesaj atıp atmamakta karar kalmıştım. Randevusu kötü mü geçmişti acaba?
“Eskort!”
Kantinin ortasında bağıran ve bana yürüyen çocuğa baktım. Adını biliyor muydum? Geçen bana laf atan çocuktu ama adını bilmiyordum belki de unutmuştum.
“Dün ne
