Ece camdan dışarı bakarken içinde bulunduğu araç yavaş yavaş İstanbul'dan çıkıyordu. Alnını arabanın camına dayadı ve içindeki sıkıntıyı bertaraf etmek için derin bir nefes aldı. Ne güzel uyanmıştı güne halbuki. Kim diyebilirdi İstanbul'u apar topar terketmek zorunda kalacağını?
Gözleri dolmaya başladı yine. Düştüğü durumu ve kendine yapılan ithamları haketmemişti. Yine yalnız kaldığını hissetti. Oysa çok bir şey istememişti ki. Bir hayatı olsun istedi sadece. Yuvam dediği adamın ona verdiği aile hissini, aile sıcaklığını istedi sadece. Bu muydu yani suçu?
İçinde bulunduğu araç yavaş yavaş İstanbul'dan çıkarken gözlerinden yaşlar süzüldü. Gideceği yere mi ağlıyordu yoksa İstanbul'da bıraktığı evine mi, bilmiyordu.
Her ne yaşanırsa yaşansın, sevgilisiyle beraber huzurla girdikleri yatak
