Kucağımda ateşler içinde yarı baygın halde yatan Sude'yle acilin kapısında soluğu aldığımda, fazlasıyla üzgün ve perişan haldeydim.
Minik Sude'm son iki haftadır ateşler içinde yanıp durmuştu. Doktorların Sude'ye verdiği tüm ilaçlar da nedense minik bedenine hiç tesir etmemişti ve her geçen gün daha da kötüye gitmeye başlamıştı.
Bense bu zaman zarfında ne yapacağımı bilemeden tek başıma çaresiz halde kalmıştım.
Ahmet ilk bir hafta pek olmasada ara ara yanımızda bulunmuştu. Ama son bir haftadır onun yüzünü bile görmemiştim. Her zamankinden daha fazla içmeye başlayan Ahmet, artık eve dahi gelmez olmuştu.
Bu gecede onu defalarca aradım fakat yine telefonu mu açmayıp meşgule attı. Ahmet'e tek ulaşamayan sadece bende değildim. Ahmet'in anne ve babasıda uzun zamandır ona ulaşamıyorlardı.
