Mutlu olmalıydım bence.
Sonuçta tek başına uyuyabilmesi beni üzmemeli aksine mutlu olmamı sağlamalıydı.
Onun yaşadığı travmayı öğrendiğim günden bugüne kadar sorununu çözmesi için elimden geleni yapmıştım. Bulaşıkları hallettikten sonra odama geldiğimde düzenli nefes alışverişler eşliğinde, yastığıma sarılıp gözlerini kapatmış bir adet Ural görmek, çabamın boşa gitmediğini gösterirdi.
Hayatımda ilk kez onun bensiz uyuduğuna şahit oluyordum.
Terapiye başlayalı altı gün olmuştu ve Ural sandığımda daha çabuk iyileşiyordu.
Artık bana ihtiyacı yoktu.
Kalbim burkulmuştu.
Üzülmemem gerekiyordu biliyorum ama yine de bensiz uyuması... İçimde oluşan mutluluğun hüzün bağlaması an meselesiydi.
Bir elimi saçlarıma daldırıp parmaklarımın arasına giren saçlarımı çekiştirdim.
Uyuyamaz sanmıştım,
