42. BÖLÜM
Bazen yıkılan duvarlarla sınırların kalktığını sanırsın işte o zaman hiç farkmediğin görünmez bir duvar örmüşündür.... Sanki yıllardır Barış'ın kollarının arasında uyumaya ihtiyacım varmış gibi sabah gözlerimi hiç açmak istememiştim. Onun kokusu yüreğime ihtiyacı olan huzuru verirken kalp atışlarını dinleyerek uykuya dalmıştım. Sabah gözlerimi çalan telefonuma açana kadar huzurum yerindeydi. Doğan güneş bize abimin varlığını hatırlattığında telefonu sakinlikle cevaplayıp yataktan kalktım. 'Hadi uyanda beraber kahvaltı yapalım' diyor. Biz hiç beraber kahvaltı yapmıyorduk sanki. Gözümün önünde ol demiyor da. Eve girdiğimde kahvaltıyı hazırlamış beni beklediklerini görürken sorun yokmuşcasına gülümseyip masaya oturdum. "Günaydın." diyip tabağıma domates ve salatalık koymaya başladım. Ço
- Yazar
