VERONİCA RULİNG
100. GÜN
1 Ocak 1750, Londra. Yolculuğuma çıktığım tarih itibariyle ile tam tamına yüz gün geçmişti. Sabaha karşı altıya geliyor olmalıydı. Gün yağmur ormanlarında aydınlanırken, bulunduğum kadim toprakların eski sakinlerinin varlığını hissediyordum. Yalnızdım ama aynı zamanda değildin. Nehrin yanına bir Sedir ağacının kalın sık dalları arasına yapraklar ve uzun dallarla yatabileceğim bir sunak yapmıştım. Buraya kadar gelebilmem bile bir mucizeydi.
Yerlilerden bir elmas yüzüğe aldığım sandal beni nehirde ancak elli mil kadar getirmişti.
Yabancı topraklarda edindiğim ilk izlenim insanları elini sürmediği yerlerin daha güzel olmasıydı. Sık bitki örtüsünde yetişen egzotik meyvelerle kahvaltımı etmiştim. Zehirli olmadıklarını maymunları izleyerek anlamıştım. Onlar yiyor
