Zilan...
"abla..."
"abla! uyan "
kulağıma vuran önce ve titrek ses ile gözlerimi açmaya çalıştım. ama yapamadım. göz kapaklarımdaki yük, bir türlü kalkmıyor gibiydi...
" abla... babam seni böyle görürse yine döver! kalk hadi..."
o an bu tanıdık ses beynimde patladı. bu Saffetin sesiydi.
gözlerimi açtığımda, Saffeti eğilmiş, suratıma endişeli bir hâlde bakarken gördüm.
gözlerimi açtığımı gördüğü an " oyy abla! öldün sandım... kalksana!"
Saffet baş ucumdan çekildiğinde, bir anda yüzüme şiddetli bir ışık vurdu. gözlerimi sıkıca yumdum. yavaşça yerimden doğruldum, ama başımın arkasındaki ağrı, ve bedenim âdeta dayak yemiş gibi sızlıyordu.
elimi başıma attığım da, kısık gözlerle etrafa baktım.
burası Bizim mutfağın yanındaki çardaktı. ama ben nasıl buraya gelmiştim ki... uykuya mı dal
