yazardan...
Yaman o gün hasta rolüyle sürüyü otlağa indirmeden, derenin kenarına inmişti.
yine her zamanki gibi aklı eskilere uçmuş, geride kalan bir takım olaylar gözünde canlanıyordu...
eski bir anıyı hatırladı Zihni...
“Mesele daima bağlı kalmaktı.
Sadakat…
İnsan bazen en çok güvendiği yerden vurulurdu.”
o gün takvimler yirmi Eylül 2019’u gösteriyordu.
Ama Yaman için bu tarih, sadece teğmenlik rütbesinin yakasına takıldığı gün değildi.
Bu tarih, içinde bir şeylerin ilk kez koptuğu gündü.
Yıllar sonra bile, geceleri uykusuz kaldığında, o anı bir sis gibi çökerdi zihnine.
Kışlanın o nemli koridorları, duşun buğulu camı, kahkaha sesleri...
Ve bilmeden atılan her adımın, onu biraz daha uçuruma yaklaştırması.
O gün Operasyondan yeni dönülmüştü.
Yedi gün. Yedi gece. Kan, toprak
