Yürüyüşüm uzun sürmedi. Hava serin ve hafifti, ama zihnimdeki karmaşa adımlarımı hızlandırıyordu. Kendi düğünümden kaçmıştım, bu komik mi yoksa trajik mi, emin değilim. O anda yanımda Arzu belirdi. Onun sıcak gülümsemesi, içinde bulunduğum duygusal fırtınayı bir an için hafifletmişti. Demir ve Doruk ise biraz uzakta duruyorlardı. Sanki bir sınırı geçmek istemiyormuş gibiydiler; belki de bana karşı mesafelilerdi, belki de beni sevmemişlerdi.
Arzu, hafif alaycı bir tonla konuştu. "Düğünden kaçan bir gelin yakaladım."
Gülümsedim. "Veda faslı sıktı."
Ona bu kadar basit bir cevap verdiğim için kendime şaşırdım. Oysa içimde kaynayan bambaşka bir hikaye vardı.
"Şaşırmadım." dedi. "İki saattir dedikodusunu yapan insanlar şimdi hiçbir şey olmamış gibi yüzüne gülerek düğünü övüyor."
"Öyle." diy
