4. Bölüm: İşe Kabul
548 Kelimeler
~Esil~
Günlerdir hastanelere CV bırakmama rağmen herhangi bir dönüş almamıştım. Annem sabretmemi söylese de yapamıyordum. El mahkûmu memur alımlarını beklemeye karar vermiştim ki bugün sabah gelen telefonla günüm aydınlanmıştı!
Karşımdaki hastaneye inanmayan gözlerle bakarken, hâlâ kabul gördüğüme inanamıyordum çünkü başvuruya gelenlerin deneyiminin yanında mezun oldukları üniversiteler de çok iyiydi.
“Şans kapımı çalmayı ihmal ettiğinin farkına varmış olsa gerek!”
Kendimce başka açıklama bulamamıştım. Blezer ceketimin yakasını düzeltip hastanenin girişine doğru yürüdüm. Girişten girip resepsiyona yürüdüm. Aynı kadınla karşı karşıya geldiğimde gülümsedim.
“Merhaba, ben Esil TUNA. Meriç Hanım’la iş görüşmem vardı.”
Kadın başını sallayıp önüne baktı. Eline bir kâğıt alıp ayağa kalktı.
“Size eşlik edeyim.”
Geçen sefer ki gibi kadın önden ben arkasından ilerledim. Asansöre binip üçüncü kata bastı. İçim içime sığmazken heyecandan dudaklarımı ısırıyordum. Asansör açılıp kadın çıktı. Kadının arkasından ilerledim. Kadın odanın önünde durup “İçerde bir görüşme var. O kişi çıkınca siz girersiniz.” dedi.
“Tamam, teşekkür ederim.”
Kadın, yanımdan gidince boş sandalyelerden birine oturup gözlerimi etrafta çevirdim. Saat saha sabah dokuz olmasına rağmen her yer tertemizdi. Etrafta nadir birilerini görsem de onlarda bir şeylerle uğraşıyordu.
“Herkes kendi işinde.”
Umarım doktorlar birbirlerine yakınlardır. Çantamdan gelen bildirim sesiyle çantamdan telefonumu çıkardım. Parmak izimi okutup bildirim çubuğunu aşağıya çektiğimde gördüğüm mesajla şaşırdım.
“Yok artık!”
Birkaç gün önce ona ‘Deli’ demiştim ve beni engellemişti ama şimdi yine engeli kaldırmış.
0 545***: Benden özür mü diliyorsun? Bunu beklemiyordum!
Üstte yazdığım mesajı kontrol ettiğimde absürt bir şey yazmamıştım.
Evet, karşımdaki insan ‘Deli’ de olsa onunla böyle konuşmamam gerektiği için özür diledim. Bunda şaşıracak bir durum yok.
Mesajı yollayıp kafamı kaldırdım. Kapının açılmadığını görünce tekrar telefonuma döndüm. Ekranda beliren mesajı okumaya başladım.
0 545***: Peki nasılsın, ne yapıyorsun?
Kişinin profili yoktu. Numaramı kaydettiğini bildiğim için bir ihtimal cinsiyetini anlamak için numarayı kaydettim. Mesaj bölümünden çıkıp kişileri yenilesem de profil fotoğrafı gözükmeyince profil fotoğrafı kullanmadığını anladım.
Seni tanımıyorum sen de beni tanımadığını dile getirdin. Ne yaptığımla neden ilgileniyorsun ki?
Mesajım mavi tik olsa da cevap gelmedi. Tekrar kırıldığını anlarken karşımdaki kişinin alıngan biri olduğunu düşünmeye başladım. Yukarıda gözüken ‘Yazıyor...’ ibaresiyle birazdan yine engelleneceğimi anladım.
0 545***: Benim arkadaşım yok. Arkadaşım olur musun?
Okuduğum mesajla üzülmüştüm. Neden arkadaşı olmadığını soracakken gelen mesajla kaşlarım çatıldı.
0 545***: Sıkılırsam engellerim.
Karşımdaki yalnızlık çeken biri olabilir ama egoist biri de olabilir.
Bunu düşünmem gerekiyor. Cevabımı gün içinde sana veririm.
Telefonu sessize alıp kapattım. Gözlerimi kapıya çevirdiğimde açılan kapıyla şansın bugün benden yana olduğuna emin oldum. Yerimden kalkıp karşımdaki kişiye hafifçe gülümsedim. Adam selamımı alıp yanımdan uzaklaşınca kapıya yürüdüm. Kapıyı tıklayıp gelen onayla içeriye girdim.
Meriç Hanım, eliyle önünü işaret edince gösterdiği yere geçip oturdum. Küçük bir tanışma faslından sonra masadaki dosyalardan birini alıp incelemeye başladı. Ardından gözlerini bana çevirip “Esil Hanım, deneyimsiz birini olmanıza rağmen neden işe alındığınızı biliyor musunuz?” diye üstten konuşarak sorduğunda torpil olmadığını bildiğimden omuzlarımı dikleştirdim.
“Torpil kullanmadığıma göre mülakattaki komisyon üyeleri, deneyimlilerde görmedikleri ışığı ben de görmüş olabilirler!”
Kaşlarını çatarak bana bakıp “Ecem hemşire için yaptığınız şikâyet incelendi ve siz haklı çıktığınız için işe alındınız!” dedi.
Neyden bahsettiğini anlamazken konuşmaya devam etti.
“Hastanemizde tedavi gören hastalarımız için anlayış, güven en önemli prensiplerimizdendir...”
Meriç Hanım, anlatmaya devam ettikçe asansördeki olayı hatırlamıştım. Neden kabul gördüğümü anlarken, hastanenin bu konudaki hassasiyeti beni mutlu etmişti...
- Yazar
