Şirin'den...
Değişik bir hava hakimdi evde. Sevil bir köşede, abim bir köşede, Cihangir en köşede; annem babam ayrı bir köşede Nilgün ise tüm bu olanların tam ortasındaydı. Herkes yerdeki halının desenini incelerken Sevil sessizce ayaklandı. Bakışlarını kısa bir an abime değdirip ardından da anneme döndü.
"Ben eve geçeyim Seyhan teyze." Kelimelerin boğazında yumruk olduğunu biliyordum. Abim Sevil'e çevirdi kafasını. Ama Sevil artık abime değil sadece anneme bakıyordu. Annem sakin bir şekilde kafasını salladı. O sırada Cihangir'de ayaklandı. Zaten ansızın abim tarafından kolundan sürüklenerek çekilmişti ve neden burada olduğunu sorgular gibi bakıyordu evde ki herkese.
"İyi akşamlar." Dedikten sonra kapıya döndü. "Cihangir," Dedi abim ansızın. Cihangir dururken abim ayaklandı. "Sen biraz
