BÜGE
Cezaevine görüşe gittiklerinde evde yalnızdım. Azat’ın karşısına çıkmaya hazır değildim. İçimdeki sancı azalmıştı ama geçmemişti. Altı aydır hiç görmeden, sesini duymadan geçirmiştim. Ondan uzak kaldıkça aslında ben Azat’a zaten bağlanmışım, bunu fark etmiştim. Bana yaşattıklarına duyduğum öfke, hayal kırıklıklarım aslında ona olan sevgimdenmiş. Zaten insan sevdiğine kırılırmış. Beni çok hırpalamıştı. Bir yanım onu görmeyi istiyor, diğer yanım yaşadıklarımın ağırlığı altında eziliyor karşısına çıkma diyordu. Akşam saatlerinde eve geldiklerinde mutlu bir yüz ifadeleri vardı. Sedef bile sırıtıp duruyordu. Onu öyle görünce bende gülümsemeden edemedim.
‘‘İyi geçmiş belli.’’
Yaptığım imayla omuz silkti.
‘‘Gerçekten değişmişler. Ayağa kalkıp öyle bir sarıldı ki bana görmen lazımdı. Saçl
