Ecrin
Bugün hayatımın en mutlu günüydü. Düğün hazırlıkları o kadar hızlı aktı ki, çocukluğumdan beri kurduğum hayallerin gerçeğe dönüştüğü o imzayı atmaya nasıl geldiğimizi anlamadım bile.
Babam, Kaplan amcamızı da davet etmişti. Yıllardır yurt dışındaydı, onu görmeyi hepimiz çok özlemiştik. Ece ablamın çocukluk aşkıydı o; zamanında şakayla karışık "Bu kız bana takıntılı olursa vay halime" derdi. Şimdi ablamın nişanlı halini görse herhalde içinden bir "oh" çekerdi. Onun gelişi düğüne ayrı bir renk katacaktı.
Düğün yeri meselesi ise tam bir inat hikayesine dönüştü. Babam büyük bir salon isterken, Cengiz amcam kır düğünü diye tutturdu. İkisi de geri adım atmayınca iş yarışmaya bindi. Tabii babamın hırsı devreye girince sonuç belliydi: Yarışı babam kazandı ve o görkemli düğün salonu tutu
