Sırada tek başıma oturuyordum. Veliaht yi düşünüyordum. Ne için yapıyordum ben ona iyilik. Beni düşmekten kurtardığı için mi? O ara sokaktan kurtardığı için mi? Niye iyilik yapıyordum. Annesi için diye kendi kendimi telkin ettim. Kesinlikle annesi için yapıyordum. Kapı açılınca Özgür geldi. Kalk dedim kendi kendime kalk Hayat durma bu adamın yanında.
Ayağa kalkıp gidecekken tuttu beni. “Sana söylemem gereken bir şey var” sertçe çektim kolumu.
Bana şaşkınca bakmaya başladı. “İstemiyorum söyleme” kaşları çatıldı. Yanından geçerken tuttu gene beni.
“Dinlemen lazım” sesi titredi. 18 sene boyunca benimde sesim titredi. Görmedi beni duymadı. Madem takip ediyordu görmüyor muydu kömürlükte yattığımı. Yalancı…
“İstemiyorum Hocam” diye bağırdım. Kendime engel olamayarak…
“biliyorsun” dedi ba
