İkinci sınıfa geçtiğimizde, zaman akıp gidiyordu. 1 senedir görmemiştim onu. Umay ‘e soruyordum bazen ama kime ne sorarsan sor artık bir yerden sonra onlarda sıkılıyordu. Kimseye anlatamıyordun derdini. İnsanoğlu elbet gider. Elbet sıkılırdı. Hep benim mi dertlerim dinlenecekti zaten. Atış talimlerimiz, derslerimiz gecenin köründe kalkıp da gittiğimiz tatbikatlarımız derken okul 3. olmuştum. Veliahtyi düşünmeyeyim diye her şeyi yapmıştım. Yemin törenimizde babam Cihan amca hatta Taner amca bile gelmişti. Umay Gamze ile benim sürekli fotoğrafımızı çekiyordu.
Bayrak, Kura’an ve silah vardı masada. Hepimiz aynı anda ellerimizi koyduk masaya yeminimizi ettik. Okul 1.,2.,3.‘leri konuşacaktı. En son ben çıkmıştım konuşmaya. Babamlar felan beni tebrik ettiler. Cihan amcayı görünce belki onu da
