Eve doğru ilerlerken birbiri ardına sıralanan ağaçlara bakıyordum. Babam bir terslik olduğunu anlamış olacak ki sessizliğimi bozmamı sağlamaya çalışıyordu. “Ben iyi bir arkadaş değil miyim?” dedim bir anda.
“Nereden çıktı şimdi bu” dedi bana bakarak. Sonra başını yola çevirdi.
“Veliaht, benimle artık konuşmak istemiyor. Neden baba biliyor musun?”
Boğazını temizledi, “Seymen, hep dengesiz bir çocuktu zaten. Ne yapmak istediğini bilmiyorum ama bence artık onunla arkadaş olmamalısın” başımı olumsuz anlamda salladım.
“Hayır” dediğimde kaşlarını çattı. “Anneme söz verdim. Dediğimi yapacağım onu bırakmayacağım” dedim inatla. Zaten görmediğim zaman özlüyorum hem de çok özlüyorum.
“annene mi?” dedi babam. Ona ameliyat olduğum zaman gördüğümü anlattım. “Bana bir şey dedi mi?”
“Kızmış sana
