Elimden geldiği kadar inanmamaya çalışsam da hep dibimde bitiyordu beni bir türlü rahat bırakmıyordu. Emniyete gidip görev raporu verdikten sonra yine onun yanına dönmek zorundaydım. Arabaya bindim eve doğru hareket ettim. Biraz sonra onun evinin yanına durunca sesler geldiğini fark ettim. Seslere kulak kesildim.
“Ne zaman gelecek” bu onun büyükbabasının sesiydi.
“Birazdan gelir” dedi Seymen kendinden emin bir ses tonu ile birlikte.
“buna ne kadar devam edeceksin sırf yanında olsun diye hayali şeyler üretip, kızı yanına polis olarak özellikle istedin. Hayat bunu öğrendiğinde ne tepki verecek”
“Geçen yıllar içinde onu kaybetmemem gerektiğini öğrendim yanımda yokken eksiğim sanki o inanmasa da seviyorum” başımı duvara yaslayıp duyduklarımı hazmetmeye çalıştım. Gerçekten de seviyor muy
