Ömer
Oğlumla ilk yemeğiniz karnıyarıktı. Tam bir çilek canavarıydı amcası gibi. Arabaları seviyordu. Babası gibi kırmızı renge düşkündü. Uykuyu seviyordu amcası gibi. Elleri de bana benziyordu sanki. Parmakları uzundu.
Evcilik oynamayı sevmiyordu, arabaları yatıştırmayı seviyordu. Akülü araba istemişti ama annesi pahalı diye almamış. Bu gece onu anlatırken hemen aklıma yazdım. Sabah bir sürü araba alacaktım oğluma. İstediği zaman binerdi. Bisiklete binebiliyordu. Acaba kim öğretmişti. Bu benim görevimdi aslında. Dört terlemek biniyordu ben de iki teker sürmeyi öğretirdim. Yüzme de biliyorum dedi. Evin etrafındaki havuz için yine de endişe ediyordum.
Mutfağa giderken bile onu düşünüyordum. Babalık böyle bir duygu muydu? Her zaman onu düşünmek miydi? Etrafta gülüp oynarken ben de mutlu
