* * *
Söylediği sözler karşısında donup kalmıştım. Bugün bana bir prenses gibi davranan Tufan mıydı gerçek olan, yoksa şu an karşımda duran ve yine soğuk nevale haline bürünen adam mı?
Beni kendisi hakkında yanlış düşüncelere o sokuyordu. Ben kendi kendime durup da ona kurulmuyordum. Tam her şey iyiye gidiyor, bana kibar davranıyor diye düşünürken gün sonunda yine o öküz tavırları geri geliyordu. Anlamıyordum; sanki onun içinde iki kişi vardı: biri çok kibar, beyefendi bir adam, diğeri kaba saba, nezaketten muaf, soğuk biri.
"Tufan, ne diyorsun? Ben burada seninle falan kalmayacağım. Eve gitmek istiyorum, beni eve götür," diye ısrar ettim. Ancak kolumu bırakmadan beni evin salonuna kadar getirdi. Şöminenin yanıyor olması ve etraftaki sarı ışıklı lambaların açık olması beni şüphelend
