* * *
Etrafımda dönerek evime baktım. Burası ne kadar da sessizdi! Eskiden bu geniş salonda annemi görürdüm hep. 40 yaşında çalışmayı bırakmıştı. O zamana kadar babamla birlikte çalışıyordu ve ondan sonra onu hep bu salonda görmüştüm. Ama ne olursa olsun, onun bulunduğu bir ev neşeli, bolca sesli ve kahkahalarla doluydu. Eskiden onca sesi duymak beni rahatsız ederdi ama şimdi onun sesini, neşesini arıyorum bu evde. Belki şu an hayatta olsa yine kıymetini bilmeyecektim, çünkü insan gerçekten kaybettiği zaman anlıyor. O zamana kadar da akıllanmıyor.
Kendimi suçlamayı es geçip salonda annemin sıkça oturduğu koltukta oturdum. Az sonra Ayşen bana bir filtre kahve getirdi. Eve girdiğimde beni karşılamıştı ve bavulumu da odama çıkardıktan sonra bana bir kahve getirmesini söylemiştim. Her zama
