Emelie
İlk kez ölüm görmüyordum ama sevdiğimi yeni anladığım birinin ölümü kötü hissettiriyordu. Son nefesini verdiği ana şahit olamamıştı. Son nefesini verecek zamanı olmamıştı. Kalbinden tek kurşunla öldürülmüştü. Göğsündeki delikten akan kanı durdurmak için ellerimi o noktaya siper etmiştim. Yararı yoktu. Tepemde kurşunlar uçuşurken yapabildiğim tek şey olduğum yerde cansız bedene sarılmak olmuştu. Öylece tutmuş ve o an bende ölmeyi beklemiştim. Ama hiçbir kurşun bana isabet etmemişti. Konteynırların olduğu tarafa sürünerek geçmiştim. Büyükbabamın cesedi orta yerde yatıyordu. Adamları onun adını haykırıyordu silah sesleri susmuyordu. Kendi atabildiğim noktadan fazla bir alanı görmek imkansızdı. Kan bulanmış ceketimi çıkarıp attım.
"Lanet, lanet olsun." diye soludum. Ellerimle kulakla
