Günümüz
Bir zehir gibi yayılıyor karanlık bedenime. Tenimden başladı şimdi ruhuma sıçrıyor. Sardığını hissediyorum beni ama onu göremiyorum siyah çok siyah. Karanlıktan korkuyorum ama kurtulmak istemiyorum. ondan Karanlık ilk kez ona alışıp sevebileceğimi düşünüyorum. Benim korkum karanlık değil ben karanlığı sevemeyeceğimden korkuyorum.
Önce huzur gelir iyi hissettirir sonra kaos gelir kıyamet kopar hissettiklerini yok eder. Karanlık gibi hissediyorum tüm renkleri solmuş tek renk kalmışım simsiyah. Önceden beyazlarımda vardı grimlerimde. Şimdi sadece siyah. Gözlerinde gördüğüm karanlıktan korkmuyorum çünkü bende öyleyim siyah. Renklerimden arındırmışım kendimi. Simsiyahtım. Bir his var içimde onun siyahı benimkine karışıyor. Bir bütün oluyor. İkimizde siyahız şimdi. Renksiz, soluk, kör
