Kimse duymadı, kimse görmedi ve kimse gelmedi. Her gün pişmanlığını yaşıyordum. Bebeğim yerine ben ölmeliydim. Kızım yerine ben ölmeliydim. Bu pişmanlık sevdiğimi terk etmenin pişmanlığından bile öteydi. Bir parçam kızımın öldüğü gün benden sonsuza dek koparılıp alınmıştı. Daha bir kez bile yüzünü göremeyip kokusunu içime çekemediğim bebeğim sonsuza dek benden alınmıştı. Beynim öldüğünü söylüyordu katillerin olduğu koşullarda hayatta kalması imkansızdı. Kalbimse küçük bir umut yaşıyor olabileceğini.
Ölsem bile bebeğim yaşayacaktı ama olmadı. Bebeğimi hayatta tutmayı başaramadım. Geri dönecektim. Hamileliğimin her anında bunun geri dönmenin hayalini kurdum. Ama yapamadım olmadı. Küçük kızım, bebeğim öldü. Sadece ölmek istemiştim. Sessizce, yapayalnız, bebeğime benim yüzümden çektirdiğim ac
