Karşımızda basın ordusu, yürümemizi bile engelleyen kamera ışıkları ve soru yağmuru eşliğindeki sarsak adımlarımızı, ilerde bekleyen bir taksiye atlayışımız bitirmişti. Taksiciye söylediğim adresimle zifiri gece de, sessiz sedasız bir şekilde eve doğru yola çıktık. Yolculuk boyunca sessizlikle birlikte aramızda oluşan gergin hava elle tutulur cinstendi.
Geçen dakikaların ardından bahçe kapımın önüne varmıştık, Fatih tüm ısrarlarıma rağmen taksiciye ücreti kendi ödedi ve bahçe kapısından içeri doğru yürümeye başladık. Dönen başım, zikzak çizerek yürümeye çalışmamla, sonunda bahçeye park ettiğim arabamın yanına ulaştım. Kapıyı açıp, içindeki votka ve biraları aldım ve arabanın kaputunun üstüne koydum. Kısık gözlerle beni izleyen Fatih, ne yapmaya çalıştığımı anlamaya çabalıyor gibiydi.
“
