83
Gecenin bir vakti ve öyle yalnızdı ki...Sanki yapılabilecek her şey tükenmişti. Nerede duracağını, ne ile oyalanacağını, kısaca artık zamanı nasıl geçireceğini bilmiyordu. Evde çıt yoktu, hizmetliler çekilmişti ortalıktan. Bu sakinlik, yalnızlığını daha çok yüzüne vuruyordu. Öylesine kötü, öylesine çirkindi kendi başına. Kalktı, balkona çıktı ve çevresine baktı. Işıkları hala görünen evleri süzdü. Kim bilir her birinde neler yaşanıyordu. Ama emindi ki kendisi kadar bir başına kimse olamazdı onlarda...Belki de çoğunda sıcak ve bir arada bulunan bir ailenin tatlı mutluluğu vardı. Ya kendisi? Lanetlenmiş gibi, tecrit edilmiş gibi ,yine kendine mahkum. Keşke o çok sevdiği, yere göğe konduramadığı kadını ile olabilseydi...Bunun imkansızlığı hep karşısındaydı zaten...Yıllar geçmiş ama, unutm
- Yazar
