Abimin ' Ervaa!' diye bağıran sesini duydum. Sesleniyor gibi değildi sesi sanki bir ağıttı. ' Abi!' dedim zorlukla çıkan sesimle. Sesimin ona ulaşacağından emin değildim ama abimin herkese susmasını söylediğini duydum. Şans eseri yakındaydı demek ki. Ateş' in kendini toplayıp üzerimize ağırlık yapmamalarını söylediğini duydum. Abim bir şeyler söyledi. Sonra sesler duymaya başladım. Ne olduğuna anlam veremediğim sesler. Abim ' Dayanın!' siyordu. Üzerimizdeki ağırlık azalmaya başlamıştı. Sonunda ufak bir ışık sızdı. Sonra delik büyüdü. Kenarda bir yerdeydi ama içeri hava giriyordu en azından.
' Nerede kaldınız?' dedi Ateş sanki hiçbir şey yokmuş gibi. Sanki ölümü çoktan kabul etmemişiz gibi. Sonunda oradan çıkarıldık. Tabii bizimle bir şerefsiz Doktor' da çıkarıldı. Abim bana sarıldığında
