Sabah erken saatlerdi.
Ev henüz uyanmamıştı.
Asu odasının kapısını açtığında koridor serindi.
Adımlarını yavaş attı.
Bir an durdu.
Aynaya baktı.
Saçlarını açık bırakmıştı.
Belinden aşağı dökülüyordu; dalgalı, parlak.
Yüzü hâlâ solgundu ama güzelliği artık saklanmıyordu.
Üzerinde sade, açık renk bir elbise vardı.
Ne kısa, ne iddialı.
Ama zarifti.
Temizdi.
Asu’ydu.
Derin bir nefes aldı.
Ve ilk defa…
kahvaltıya indi.
Mutfak aydınlıktı.
Masanın başında Karan Alp vardı.
Telefonuna bakıyordu.
Siyah tişört, kolları açıkta.
Omuzları geniş.
Uykusuz ama diri.
Asu kapıdan içeri girdiği an—
Karan Alp başını kaldırdı.
Ve dondu.
Bakışı bir anda telefondan koptu.
Gözleri Asu’ya kilitlendi.
Bir saniye.
İki saniye.
Bu kim?
dedi içinden.
Bu… o kız mıydı?
Çarşafın içindeki, b
