Duştan çıktığında Asu konuşmadı.
Havluyu omuzlarına aldı ama sarmadı bile.
Islak saçları sırtına yapışmıştı.
Ayak izleri fayansın üstünde silik izler bıraktı.
Yürüdü.
Ne sendeledi.
Ne ağladı.
Ne arkasına baktı.
Sanki biri içinden fişi çekmişti.
Odaya girdi.
Yatağın kenarına oturdu.
Ellerini dizlerinin üstüne koydu.
Dik.
Düz.
Gözleri karşı duvara kilitlendi.
Çakır kapıdan baktı.
— “Asu,” dedi.
Ses yok.
Bir adım attı.
Bir daha seslendi.
— “Asu!”
Yine yok.
Kız göz kırpmıyordu bile.
Nefesi vardı ama belli belirsizdi.
Sanki beden buradaydı da ruh çoktan başka bir yere geçmişti.
Çakır yaklaştı.
Önüne çömeldi.
— “Numara yapma,lan kahpe ! ” dedi sertçe.
— “Bu bana işlemez.Lan bak bana ”
Asu’nun bakışı kaymadı.
Ne korku.
Ne nefret.
Ne öfke.
Hiçbir şey.
Sanki boş bi
