Bir noksan.
İnsan bir noksan hisseder ya, o gün sabah dişlerini fırçalamadan evden çıksa geri dönme isteği uyandırır ama geçte kalmaması gerekir gideceği yere. Öyle iki derede kalırken noksan hissede hissede gitmekti.
Aklım dişlerimi fırçalamadan evden çıktığım için huzursuz, kalbim geç kalacak korkusu yaşıyor.
İşte artık hep böyleydi hayatım. Hep bir noksan. Hayat devam ediyordu. Aklım başka yerde ama zaman geçip gidiyordu.
Gözlerimden akan yaş kurumaya başladığında huzursuzca yerimde kıpırdanmıştım, sağa tarafımda yatanın Eyüp Şadoğlu olduğunu görürken duran göz yaşlarımın yeniden süzülmesi bir olmuştu. Benim yanıma ne ara geldiğini bilmesemde üzerime serilen onun hırkasıydı.
Kıpırdamamdan gözlerini açarken beni fark ederek dikilmişti. Gözleri gözlerimin içine bakıyordu. Susup
