Hastanedeki işlerimi hallettikten hemen sonra Veralara damlamıştım, Bukre için aldığım bir kaç kıyafetle oturma odasına girdiğimde koltukta oturduğunu görmüştüm. Ayağa kalkıp sıkıca sarıldı bana. Bütün günün yorgunluğu bana sarıldığında kaybolmuştu. Mental olarak yıpranmıştım. Bukre'nin yaşadıklarını yaşamışım gibi hayal etmekten öte gidememiştim. Onu anlamaktan fazlası gerekiyordu üstelik. Korunmaya ihtiyacı vardı.
"Nasılsın Bukre?" Koltuğa oturup yanıma oturttum onu. Mavi gözleri sönük bakıyordu eskiye nazaran. Yaralarını iyileştirmek için büyük bir çaba sarf eden Vera başarıyla sonuçlanmıştı. Ona yapılanları biraz olsun kapatabilirsek kendiside o kadar kolay atlatacaktı sanki.
Tabi, bu benim düşüncem.. Onun içinde olduğu durumu kendimce yorumluyordum. Neler hissettiğini bilmiyord
