Aylar kovalıyordu sanki birbirini. Ne ara geçti bu kadar zaman? Ne ara yaşadık her birini? Ne ara aylardır evliydim? Ne ara?
On sekiz yaş.
Ne on yedi yaşının rahatlığı, ne on dokuz yaşının verdiği sorumluluk duygusu. Arada kalan en güzel yaştı bana göre. Lise yıllarımda fazlasıyla ergen bir yaşam sürdüm diyemezdim sadece biraz ergenliğin vermiş olduğu bir tavır vardı üzerimde. Sadece içime kapanmak üzere olduğum, bir anda her şeyden vazgeçecekken doğru yola saptığım o sapak. Korkuyla cesaretimin arasında sıkışıp kalmıştım.
"Anne, sanırım okula gitmek istemiyorum artık," dediğimde annem kaşlarını çatarak bana döndü. Bir elinde kepçe yemek karıştırıyordu.
"Neden?"
Neden? Defalarca kendime sorduktan sonra okula gitmemeye karar vermiştim. Çünkü ben daha fazla dayanamıyordum olanlara.
