Haziran sabahı Londra’nın üstüne ipek bir örtü gibi serilmişti. Güneş, ince altın ışıklarıyla taş kaldırımları ve evlerin zarif cephelerini boyuyor, pencerelerden içeri süzülen gün ışığı duvarlarda dans ediyordu. Serin sabah rüzgârı, henüz çiçekleri dökülmemiş ıhlamur ağaçlarının dallarında usulca gezinirken, kuşlar çatılardan öteye neşeyle ötüyordu. Şehir, yazın ilk gerçek günlerinden birini yaşıyor, insanlar caddelere daha erken çıkıyor, bahçelerde çaylar daha uzun içiliyor, pencereler biraz daha açık bırakılıyordu.
Ancak o sabah sokaklarda yalnızca güneşin aydınlığı değil, dün geceki balonun yankıları da dolaşıyordu.
Terasta sabah çayı içen hanımefendilerden, Meydan da yürüyüş yapan yaşlı konteslere kadar herkesin dilinde aynı isimler vardı. Konuşmalar fısıltıyla başlıyor, çabucak hey
