OFLAZ
İçeriyi kontrol etmek için ofisten çıkacağım sırada telefon çaldı. Deniz'in yanıp sönen ismini görünce hemen açtım. İsmi bu aralar her alanda gözüme gözüme parlıyordu sanki…
Evimin olduğu caddedeki eczanenin adı bile Deniz’di mesela. Restoran da vardı Hakim ile evimin arasında kat ettiğim yolda. İnsanın algıları değiştiğinde, dikkati de değişiyormuş…
“Beni mi özledin komiserim?”
Deniz neredeyse haftanın üç günü bende kalıyordu. İddiamı ona kanıtlamış ve aramızda uzlaşma sağlamıştık.
Artık daha az içiyor ama daha uzun ve deliksiz uykular uyuyordu. Bu durumdan hem hoşnuttu hem değildi.
Hoşnuttu çünkü uyuyabiliyordu. Hoşnut değildi çünkü hayatındaki yerimi kabul etmeye yanaşmak istemiyordu. Onun için bu kadar önemli bir mihenk taşı olmamı kalben kabullenmeye hazır değildi.
Bir
