Atalay gittikten sonra sırtımı kapıya yaslayıp derin bir nefes aldım. Kalbim hâlâ biraz hızlı atıyordu, hem olanları sindirmeye hem de olacakları tartmaya çalışıyordum. Babam içeriden kalın sesiyle, "Acaar!" diye bağırınca irkilip kendime geldim. Doğrulup ağır adımlarla salona yürüdüm.
İçeri girdiğimde herkes çoktan sofradan kalkmıştı. Annem boş tabakları toparlıyor, ortalığa sessizlik hâkimdi. Babam öne eğilmiş, telefonunun ekranına kilitlenmişti. Ben içeri girdiğimde bile başını kaldırmadı. Annemle göz göze geldiğimizde, sadece başını hafifçe iki yana salladı. O bakış her şeyi özetliyordu. İç çektim ve yürüyüp babamın yanına oturdum. Ne konuşacaksa konuşsun da içimizdeki bu gerilim dağılsın diye düşündüm.
"Gel kızım, bahçeye geçelim," dedi babam, telefonunun ekranını kapatıp ayağa kalk
