O olaydan sonra bir daha hiç konuşmadık. Masadaki sessizlik ağırdı, sanki üzerime bir battaniye gibi çökmüştü ama sıcaklık yerine huzursuzluk yayıyordu. Önümdeki yemeği bitirmeye çalışırken boğazımdan geçmediğini fark ettim. Kaşığımı tabağa bıraktığımda Atalay’a baktım.
“Yemek için teşekkür ederim,” dedim.
O ise hiçbir şey söylemeden başını ağır ağır sallayarak teşekkürümü kabul ettiğini belirten, öküzden hallice bir hareket yaptı. Onun bu sessiz tavrı beni daha da rahatsız etti.
Göz göze gelmekten kaçınarak, “Şey, ben biraz uyumak istiyorum,” diye ekledim.
Bakışlarını bana kaldırdı, sonra göz ucuyla odadaki tekli koltuğa baktı. Ardından gözleri yeniden bana döndü.
“Ben de çıkıyorum şimdi. Dışarıda bir işim var, gece gelmem,” dedi.
Sonra yerinden kalkıp tepsiyi eline aldı. Sessizce
