Göz kapaklarım yavaşça aralandı. Güneşin ilk ışıkları açık bıraktığım perdeden odaya süzülüp yatağa vurmuştu. Sıcak, altın sarısı huzmeler Atalay’la birbirine geçmiş çıplak bedenimizi aydınlatıyordu. Nefesini boynumda hissediyordum. Sert gövdesi üzerimdeydi, kaslı kolu göğüslerimin altına dolanmış, beni sıkıca kendine çekmişti. Uyuyordu… Ve ben onun kollarındaydım.
Gözlerimi yeniden sımsıkı kapattım. İçimde bir şey düğüm düğüm oldu. Kalbim deli gibi atarken nefes almamaya çalışarak hareketsiz kaldım. Kendime kızıyordum. Nasıl yaptım bunu? Ne düşünüyordum ben! Aklım, mantığım, her şeyim sanki beni terk etmişti. Görev bitmeden bir an bile zayıflamamam gerekirken, ben… ben ona teslim olmuştum.
Osman'ın sonu bu kadar yaklaşmışken üstelik! Verilen sevkiyat bilgileri doğruysa, onu patlattığımı
