Kötüydüm, artık olan şeyleri psikolojim kaldırmıyordu. En ufak şey bile gözüme çok büyük bir şey gibi geliyordu, herşey bir anda altüst olmuştu sanki.
Ferman'a ilk başta çok kızmıştım, ama sevmediğini ve annesinin bu evliliği istediğini söylemişti. Böyle düşününce kaynanamın gerçekten böyle bir şey yapacağına ikna olmuştum.
O lanet kadın böyle şeyleri hiç düşünmeden yapardı, kendi aklından gelin bulduğuna inanırdım. Ferman'a inanıyordum, ama anlık bir sinirle odadan kovmuştum adamı.
"Acaba sakinleşmek için sabahı mı beklesek? Bu aralar hepimizin psikolojisi bozuldu ve yanlış şeyler yapabiliyoruz. Ama olayları tazeyken çözmek daha iyi olur sanki."
Emin olamıyordum, ama ona içimdeki sıkıntıları anlatıp onun da derdi varsa dinlemek iyi gelebilirdi. Bu karar bir anda aklıma yatmıştı, yerim
