Eve girince kendimi banyoya attım. Gözyaşlarımı dindiremiyordum. Arthur'un bana yapmaya çalıştıkları mı yoksa Kevın'ın başka bir kadına gidişine mi üzüleyim bilmiyordum. İkisi de çok ağırdı. Ah Kevın. Bana hem ümit veriyor hem de kendinden uzaklaştırıyordu. Kalbimi kırıyor sonra ustaca onarıyor ve yine hiç acımadan tekrar kırıyordu.
Ayaklarımda derman kalmayınca yere oturdum ve sessizce akıtmaya devam ettim gözyaşlarımı. Tıpkı çocukluğumda olduğu gibiydi her şey. Annem beni hep banyoya kapatırdı, orada sessizce ağlar ve içimden çığlıklar atardım. Hiçbir şey değişmemiş gibiydi... Tanrım öyle yaralıyım ki...
Bitkin düşünceye kadar ağladım. En sonunda yapabileceğim başka bir şey olmadığı için kalktım ve elimi yüzümü yıkayıp odama geçtim. Yatmadan önce anneme baktım derin bir uyku halindeydi
