📖 14. BÖLÜM - ADIN DİLLERDE YÜREĞİN ELLERİMDE
Çarşıda başlayan fırtına urfa’nın çarşısı o gün diğer günlere benzemiyordu. Baharat kokusu, kahve tütününün dumanı, kumaşçıların renkleri. hepsi aynıydı ama havada bir başka şey vardı dedikodu iki kadın kafa kafaya verip fısıldaşıyordu.
Kadın 1. “Hele duydun mu bacım. Kıranlı’nın kızıyla Karahan’ın oğlundan bahsediyolar.”
Kadın 2. “Abooo! Sus sus! Ağzını hayra aç olur mu öyle şey? O ateş o sudan su içer mi?”
Kadın 1: etrafına bakınıp daha da kısık sesle.
“Valla bacım çarşıda konuşmayan kalmadı sabah kahvecinin önünde bile milletin dili dönüp duruyo.”
Kadın 2. “Urfalı’nın dili durur mu? Bir laf çıktı mı, akşama kadar ovaya iner gece olunca da dağa çıkar.”
Kadın 1. “Diyolar ki oğlan mecliste bile ‘vazgeçmem’ demiş.”
Kadın 2 : şaşkın. “Way
